Patmos

    Patmos nierozerwalnie kojarzy się biblijną Apokalipsą św. Jana, która, jak głosi tradycja, powstała właśnie tutaj w 95 r. n.e. Wulkaniczny krajobraz wyspy, jej osobliwe formy skalne i bezkresne przestrzenie stanowiły doskonałe tło dla apokaliptycznych wizji. W 1088 r. mnich Kristodoulos Latrenos założył tutaj klasztor pod wezwaniem św. Jana Teologa (jak zwie się po grecku św. Jan Ewangelista), który wkrótce stał się ważnym ośrodkiem nauki oraz celem pielgrzymek. Specjalny przywilej nadany przez bizantyjskich cesarzy zwalniał mnichów z obowiązku płacenia podatków i pozwalał im zajmować się handlem morskim, co później respektowali również weneccy i osmańscy władzcy wyspy.




    Chociaż Patmos od dawna już nie rządzą mnisi, ich obecność na wyspie sprawia, że jest tu nieco spokojniej niż w typowych wakacyjnych kurortach. Znajduje się tylko jedna, położona na uboczu, plaża dla nudystów, a życie nocne wygląda dość ubogo. Kto zdecyduje się na dłuższy pobyt (bo można też przypłynąć na jednodniową wycieczke wodolotem z Kos lub Samos), doceni specyficzną, niemal uduchowioną atmosferę, szczególnie wyczuwalną wieczorem.




    Największą wsią i zarazem portem na wyspie jest Skala, najprzyjemniejsza po zmroku, kiedy zaczynają grać świerszcze, a na tle ciemnego nieba rysują się oświetlone maszty jachtów. Za dnia wieś wygląda znacznie mniej uroczo, ale to właśnie tutaj mieszczą się wszystkie sklepy, banki i biura podróży. Z nabrzeża autobusy wożą turystów do Chory na szczycie wzgórza, do której nie zaszkodzi się też wybrać na piechotę (40 min. brukowaną ścieżką na skróty).




    W centrum Chory, chronionym przez potężną fortecę, wznosi się klasztor św. Jana Ewangelisty (codz. 8.00-13.00, wt., czw. i nd. również 16.00-18.00), wybudowany na miejscu starożytnej świątyni Artemidy. To malowniczy labirynt dziedzińców, korytarzy, kaplic i przejść. Klasztorny skarbiec kryje jedną z najwspanialszych w całej Grecji kolekcji bezcennych ikon i biżuterii. Najcenniejszym eksponatem jest edykt cesarza Aleksego Komnenosa przekazujący wyspę Kristodoulosowi. Biblioteka (niedostępna dla zwiedzających) utraciła znaczną imponujących zbiorów, ale wciąż szczyci się czterema tysiącami książek i rękopisów.




    Z dala od głównych ulic wypełnionych turystami panuje głęboka cisza. W rezydencjach za grubymi murami, z brukowanymi dziedzińcami, mieszkają głównie cudzoziemcy, którzy wykupili je w latach 60. O miejsca noclegowe raczej trudno, ale warto przynajmniej odwiedzić tutejsze tawerny i zajrzeć na Platia Lotzia w północnej części miasta, skąd w pogodne dni riztacza się przepiękny widok nakilka sąsiednich wysp.




    W połowie drogi między Skalą a Chorą przycupnął niewielki klasztor Apokalipsy (godziny zwiedzania jak w głównym klasztorze), wzniesiony wokół groty, w której św. Jan miał doznać objawienia. Srebrny pas na murze wskazuje miejsce, gdzie kładł głowę do snu, a w suficie widać szczelinę skalną, przez którą przemówił do niego Bóg.




    Reszta Patmos nie wyróżnia się niczym specjalnym, na uwagę zasługują jedynie zaskakująco dobre plaże. Autobusy jeżdżą do nadmorskiego Grikos, zimą prawie całkiem pustego, oraz do zielonej wsi Kambos, gdzie chętnie plażują greckie rodziny. Największa plaża piaszczysta to Psili Ammos, odwiedzana również przez nudystów, daleko na południu - można się na nią dostać promem lub pieszo (30 min. od miejsca, gdzie kończy się droga). Plaże na północ od Skali to kolejno Meloi (niezła tawerna i kemping), długa Agriolivadi, ustronna Livadi Geranou, z malą wysepką, na którą da się wybrać wpław, oraz Lambi, pokryta kolorowymi kamykami pochodzenia wulkanicznego i słynąca ze świetnej tawerny.

Źródło: Przewodnik Podróże marzeń "Wyspy Greckie" GW