Simi (Symi)

    Dopływając z Rodos do Simi, trudno nie zauważyć flotylli łodzi, które z portu Gialos docierają na ustronne plaże wyspy. Zagraniczni "stali mieszkańcy", jak i ci, którzy decydują się tu zostać przynajmniej na jedną noc, uciekają w ten sposób przed tłumem uczestników jednodniowych wycieczek. Rzędy pastelowych domów w Gialos (zwanym również Simi) to prawdziwa uczta dla oczu. Miasto ma jednak dwa oblicza. Kiedy do portu zawijają statki wycieczkowe, przeobraża się w małe Rodos. Kiepskie tawerny na nabrzeżu poluja na klientów, a straganiarze rozkładają importowane przyprawy, gąbki i przeróżne bibeloty. Po południu, kiedy tłum gości odpływa, powraca spokój: można swobodnie spacerować po nabrzeżu i napić się czegoś mocniejszego.




    Mieszkańcy Simi to doskonali szkutnicy. Zanim po II wojnie światowej wyspa przegrała rywalizację z Kalimnos, była też najważniejszym miejscem połowu gąbek w rejonie Morza Egejskiego, co zapewniał jej monopol przyznany przez Turków. Traktat dodekaneski, na mocy którego nazistowskie Niemcy formalnie przekazały wyspę aliantom, podpisano 8 maja 1945 r. w restauracji Les Katerinettes.




    Gialos - zbudowane częściowo w osłoniętym wąwozie, a przez to latem duszne i upalne - wygląda pięknie w nocy, kiedy w zatoce odbija sie światło domów. Za sprawą licznych barów i tawern Hydra Dodekanezu cieszy się popularnościa wśród żeglarskiej braci, ale zarezem, dzięki ograniczonej liczbie miejsce noclegowe, uniknęła zadeptania przez turystów. Nie jest to napewno wyspa dla ludzi o słabej kondycji, starszych czy małych dzieci, mocno w kość daje tu bowiem szeroka ulica Kali Strata, która 357 stopniami wspina sie do górnego miasta zwanego Chorio. Warto podążyć za drogowskazami do muzeum (wt.-nd. 10.00-14.00) poświęconego Simi z czasów Bizancjum i średniowiecza. Powyżej, na miejscu starożytnego akropolu wznosi się zamek joanitów.




    Druga (i ostatnia) większa osada na wyspie ulokowała się w dolinie Pedi na wschodzie, gdzie równy teren i kilka studni umożliwiają uprawę warzyw. Po południowej stronie tutejszej zatoki znajduje się jedyna na Simi naturalnie piaszczysta plaża Agios Nikolaos, na którą wiedzie oznakowany szlak.




    Za stocznią Charani w Gialos nadmorska droga prowadzi na północ, a później na zachód do zatoki Nimborio, gdzie niedaleko sztucznej piaszczystej plaży znaleść można bizantyjską mozaikę, posadzkową i katakumby. Jedyne godne uwagi dzieła sztuki sakralnej poza muzeum to klasztor Michail Roukouniotis, na zachód od Chorio, z osobliwym piętrowym kościołem; w górnej części zachowały się XVIII-wieczne freski o żywych barwach.
    Pozostałe plaże są kamieniste. Przez ocalały fragment jałowego lasu idzie się na Agios Vassilios na południowym zachodzie (brak tam jakichkolwiek udogodnień). Można też popłynąć na całodniową wycieczkę łodzią na plaże Agios Georgios Dissalona, Nanou Maratounda na wschodnim wybrzeżu (tylko na Nanou działa tawerna).
    Najważniejszym klasztorem na Simi jest Taksiarchis Michail Panormitis daleko na południu. Archanioł Michał to patron marynarzy, którzy w jego święto (8 listopada) pielgrzymują tu z całego Morza Egejskiego. Monaster został spladrowany w czasie II wojny światowej, ale jego świątynia wciąż ma szczególna atmosferę, częściowo za sprawą niezliczonych lampek oliwnych w pośrodku gigantycznej mozaiki na dziedzińcu. W muzeum wystawiono dary dary wotywne ofiarowane przez marynarzy. Kiedy odpłyną statki wycieczkowe - jest to dla nich zwykle pierwszy przystanek w drodze z Rodos - robi się tu cicho i spokojnie. Za "co łaska" mozna wynająć celę na noc, ale trzeba pamiętać, że klasztorne drzwi zamykają się punktualnie o 21:30.

Źródło: Przewodnik Podróże marzeń "Wyspy Greckie" GW