Plaka - historyczna czesc Aten, usytuowana u stop Akropolu ponad starozytna agora. Miejsce to odwiedza wielu turystow ze wzgledu na malownicze, XVIII-wieczne kamienice, krete uliczki, liczne restauracje i sklepy z pamiatkami. Zabytkowe budynki w tej czesci miasta stoja czesto na fundamentach pamietajacych jeszcze czasy starozytnosci. Na Place dziala tez kilka muzeow.

Korynt (gr. Korinthos; lac. Corinthus), miasto portowe w srodkowej Grecji, na polwyspie Peloponez, na Przesmyku Korynckim, stolica prefektury Koryntia. Liczba mieszkancow: 23 tys. (1991).

Wspolczesny Korynt oddalony jest o kilka kilometrow od starozytnych ruin miasta - znajduja sie one we wsi Starozytny Korynt (gr. Archea Korinthos). Ma to zwiazek ze zmiana przebiegu linii brzegowej - ruiny starozytnego miasta portowego sa dzis polozone w glebi ladu.

Na terenie ruin starozytnego miasta znajduja sie pozostalosci doryckiej swiatyni Apollona, wzniesionej w polowie XI w. p. n. e.. Nad ruinami wznosi sie wzgorze Akrokorynt, na ktorym istniala w starozytnosci slynna na caly swiat grecki swiatynia Afrodyty, znana jako miejsce sakralnej prostytucji. swiatynia nie zachowala sie do naszych czasow - na Akrokoryncie znajduja sie ruiny po¼niejszej, sredniowiecznej twierdzy.

Akrokorynt - wzgorze w Grecji, na Peloponezie, wznoszace sie na 575 m nad poziom morza. W starozytnosci wzgorze bylo akropolem polozonego u jej stop Koryntu. Znajdowala sie tu slynna, znana w calym greckim swiecie swiatynia Afrodyty, w ktorej mialy miejsce praktyki sakralnej prostytucji. W czasach Bizancjum na gruzach dawnej swiatyni zbudowano kaplice, ktorej pozostalosci sa widoczne jeszcze dzisiaj.

Akrokorynt sluzyl tez juz od czasow starozytnych jako twierdza. Pierwsze umocnienia powstaly tu juz w VI w. p. n. e.. Od tamtej pory twierdza byla czesto rozbudowywana przez Grekow, potem Rzymian i Bizantyjczykow. Poczawszy od 1147 roku, kiedy Korynt zdobyli Normanowie, twierdza czesto zmieniala wlascicieli. W 1210 roku krzyzowiec Gotfryd z Villehardouin wlaczyl Akrokorynt wraz z calym miastem do Ksiestwa Achai. Znaczna rozbudowe twierdzy przeprowadzil jego syn Wilhelm II z Villehardouin. Akrokorynt nalezal po¼niej przez wiele stuleci do Turcji Osmanskiej, dopiero po 1821 roku, kiedy wypedzono stad osmanskich wladcow, twierdza stracila na znaczeniu. Do dzis zachowaly sie mury obronne i ruiny dawnych budynkow.

Pireus, Piraeus, Peiraeus (nowogrecki: Peiraiás lub Pireás, starogrecki / katharevousa: Pireéfs) - miasto portowe w Grecji, w Attyce, wchodzace w sklad Wielkich Aten.

Pireus jest jednym z najwazniejszych centrow przemyslowych wspolczesnej Grecji, najwiekszym jej portem i trzecim co do wielkosci portem Morza Srodziemnego. Z Atenami laczy go linia metra i Pireus stanowi z nimi wspolny kompleks miejski. Liczba mieszkancow demos (gminy) Pireus (Δήμος Πειραιóς) wynosi 175.697 (2001).

Najwiekszy port Pireusu - Kantharos - jest portem handlowym, zas dwa pozostale, wiekszy Zea i mniejszy Munichia, sa wykorzystywane jako porty wojenne. Port handlowy ma polaczenia promowe z prawie kazda wyspa wschodniej Grecji, Kreta, Cykladami, Dodekanezem i wieloma z poludniowych i polnocnych wysp Egejskich. Zachodnia czesc portu, zajmujaca znaczna czesc przedmiescia Drapetsona, jest wykorzystywana do obslugi ladunkow cargo.

Likavitos jedno z 7 wzgorz Aten lezace w dzielnicy Kolonaki

Areopag (gr. Areios pagos - \"wzgórze Aresa\") w starozytnych Atenach najwyzsza rada zlozona z 501 bylych archontów. Nazwa rady pochodzi od miejsca obrad - wzgórza Aresa, które poswiecone bylo bogu wojny i eryniom. Nie jest znany dokladny czas powstania rady areopagu.

W sklad areopagu do czasów reform demokratycznych wchodzili wylacznie przedstawiciele arystokracji. Areopagici mieli najwyzsza wladze sadownicza i polityczna w starozytnej Grecji. W gestii Areopagu lezalo prowadzenie polityki oraz decydowanie o wojnie i pokoju. W sprawach wielkiej wagi panstwowej zajmowali sie wymierzaniem kar za najciezsze przestepstwa i kontrolowaniem wszelkich urzedników, w tym archontów. Areopag mial prawo odwolac ich z urzedu.

Keramejkos (Keramikos), glowny cmentarz starozytnych Aten, jawi sie jako prawdziwa oaza spokoju. Turystow przychodzi tu niewielu, zas uroku dodaja temu miejscu lilie wodne w kanale Iridanos (Eridanos), ci±gnacym siê ze wschodu na zachod.

Przy wejsciu widac podwojna linie tzw. Dlugich Murow, biegnacych do portu w Pireusie. Mur wewnetrzny wzniesli w pospiechu w 479 r. p.n.e. wszyscy mieszkancy Aten, l±cznie z kobietami i dzieæmi, w czasie gdy Temistokles prowadzil ze Spart± rozmowy o rzekomym zawieszeniu broni. Ich budowe ukonczono w czasach Peryklesa. Wejscie w obreb murow umozliwialy wielka Brama Dipylonska (Podwojna), ktor± przybywali do miasta podrozni z Pireusu, Eleuzis (dzis Elefsina) i Beocji, oraz Swieta Brama, uzywana w procesjach panatenajskich i eleuzyjskich. Procesje te przechodzily Swiet± Drog±, wzdluz ktorej niegdys ci±gnely sie kolumnady i staly pos±gi z br±zu, na agore. Pomiedzy bramami zachowaly sie fundamenty Pompejonu, w ktorym odbywaly sie przygotowania do procesji i gdzie przechowywano paradne pojazdy.

Od Swietej Drogi odchodzi Aleja Grobow, ktorej budowe rozpoczeto w 394 r. p.n.e., obecnie odkopana na odcinku okolo 100 m. Oba pobocza byly zarezerwowane na groby zamoznych Atenczykow. Odkopano okolo 20 grobow i w kazdym znaleziono liczne dziela sztuki. Grobowce zrekonstruowano czesciowo przy uzyciu oryginalnych kamieni, a czesciowo ich dokladnych kopii. Plaskie, pionowe stele byly glownymi pomnikami nagrobnymi okresu klasycznego, sarkofagi zas pochodz± z czasow hellenistycznych i rzymskich.

W Muzeum Oberlaendera, nazwanym tak na czesæ niemiecko-amerykanskiego fundatora, zgromadzono obszerne zbiory steli, figurek z terakoty, waz i rzezb znalezionych na terenie Keramejkosu.

zrodlo: http://przewodnik.onet.pl/1236,1823,1095818,1095973,artykul.html

Agora grecka (gr. Archea Agora, Naos Hfaistou)

Agora Grecka - Ateny Agora Grecka zajmuje rozlegly teren przypominajacy ksztaltem prostokat. Od poludnia przylega do podnoza Areopagu, od zachodu graniczy z niewysokim wzgórzem Kolonos Agorajos, na którym to znajduje sie Hefajstejon. Pólnocna czesc zostala zniszczona podczas budowy linii kolejowej Ateny-Pireus a wschodnia granice stanowi budynek Muzeum Agory, czyli dawna stoa Attalosa II wybudowana w II w. p.n.e. Dawniej na Agorze koncentrowalo sie zycie miejskie starozytnych Aten. Byla ona jak dzisiejszy rynek i stanowila osrodek spolecznego i politycznego zycia miasta.